Doorboord door eenzaamheid

“Hoe fris en helder vind ik de maan, zo rustig stralend in het blauw.” Enkele verzen van de Japanse zendichter Ryokan Taigu (1758-1831) in het Nederlands vertaald

Mos drijft met het water mee.
Luisterend naar ’t stil gekabbel
voel ik me even kalm en vluchtig worden
als het geruisloze geluid van de stroom.

Alleen levend in de bossen,
geen bezoek dat de rust verstoort;
Hoe fris en helder vind ik de maan,
zo rustig stralend in het blauw.

Elk ahornblad,
dwarrelend op zijn weg,
toont zijn voor- en achterkant
een en wel.

Konden bij ’t vallen van het duister
de pijnbomen op de heuvel spreken:
‘k Zou ze vragen stellen
Over dingen die zijn voorbijgegaan.

Hoe verlaten is mijn leven hier!
Maar hoe helder is mijn geest,
dag na dag,
zoals het komt en gaat.

In de wereld der dromen
heb ik gedroomd en gedroomd.
En wat word ik bij ’t ontwaken
door eenzaamheid doorboord.

Mijn tranen bevochtigen mijn mouwen
terwijl ik pieker over het op en neer
waar de wereld zo vol van is
in verandering die nooit ophoudt.

In de wereld
zullen dingen die lijken te bestaan
een voor een voorbijgaan:
Hoe lang kan ik niet treuren!

Als iemand vraagt
wat in deze monnik omgaat,
verzoeke dan te antwoorden:
Niets dan wat de wind in ’t voorbijgaan fluistert.

Ryokan Taigu

One thought on “Doorboord door eenzaamheid”

  1. Jules, dank je wel! Mooie gedichten, maken me wel een beetje droevig, als de oude songs van Neil Young.
    Hartelijke groet,
    Xaverius

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s